در چند سال اخیر به مدد وجود چند صد اثر و بنای تاریخی در استان همدان و تقریبا از تریبون همه ارگان ها و نهادهای دولتی و خصوصی، جمله همدان پایتخت تاریخ و تمدن ایران زمین را دیده و یا شنیده ایم. جمله ای که همه ما همدانی ها در تلاشیم تا با اثبات حقانیت آن افتخاری دیگر را برای کهن دیار هگمتانه به ارمغان آوریم. اما در بهترین حالت و در صورتی که استان همدان به عنوان پایتخت تاریخ و تمدن ایران زمین به همه ایرانیان و جهانیان نیز معرفی شود، افتخاری بر افتخارات گذشتگان ما افزوده خواهد شد و مردم امروز و نسل حالای ساکن در استان همدان چه مردم عادی و چه مسئولان امر حق ندارند مدال زرین این نام را به سینه خودشان بزنند چرا که اگر منصفانه به عملکرد خودمان بنگریم، هیچ عمل در خوری برای حفظ و ارتقاء عظمت بناهای تاریخی و آثار باستانی استان نکرده ایم که هیچ، در اکثر موارد با اعمال سلیقه های درست و غلط خود ضربه های جبران ناپذیری به خاطره های چند صد هزار ساله و افتخارات گذشتگان زده ایم.

در اکثر بناها خبری از طراحی محیطی و نورپردازی نیست و اگر کای نیز صورت گرفته به اشتباه بوده است چرا که دوستان مدیریت سلیقه ای را بر مدیریت تخصصی ترجیح می دهند.

از نمونه های بارز این نگاه ها می توان با محل استقرار پایه های دستگاه های نورپردازی و لوله کشی های محوطه آرامگاه ابن سینا، محل استقرار سطل های زباله در محوطه و درست زیر کتیبه های گنج نامه، محل استقرار تیرهای برق و سیم کشی های مربوطه در آرامگاه حقوق نبی تویسرکان و دهها مورد از این دست اشاره کرد.

با آغاز سال جدید و شروع فصل گردشگری در استان، همه دستگاه های دولتی ظاهرا به تکاپو می افتند تا با تبلیغات گسترده زمینه حضور گردشگران داخلی و خارجی را فراهم آوردند. گذشته از این که چگونگی طراحی و اجرای این تبلیغات و همسو بودن و تاثیر گذار بودن آن ها با معیارهای تبلیغات نوین دارای تفاوت های زیادی است، اما هیچ انسجام و برنامه ریزی کلی برای رسیدن به این هدف در بین ادارات دیده نمی شود.

سازمان میراث فرهنگی فریاد ایرانیان به همدان سفر کنید را سر می دهد اما بی خبر از اینکه شبهای کتیبه های پر عظمت گنج نامه به شام غریبان شبیه است و مسافران برای دیدن این آثار باید دست به دامن نور موبایل های خود شوند، روزهای گنج نامه هم ای کاش تاریک تر از شب بود که در این تاریکی زباله های همه جا ریخته شده در محوطه، طراحی غیر کارشناسی و نا زیبای محیط اطراف و از همه مهمتر حضور دستفروشان متعدد دیده نمی شد، محوطه آرامگاه باباطاهر به پاتوقی برای برخی افراد بیکار و معتاد بدل شده است، بنای آرامگاه ابن سینا از دست عملیات های غیر کارشناسی معماری های جدید خود به تنگ آمده و از هر گوشه و کنار آن لوله های آب، باغچه های تازه بنا شده و کانال کشی های در هم برهم سر به بیرون درآورده اند، میدان مرکزی شهر هم که دیگر نیازی به بازگو کردن مشکلات آن نیست و زیبایی وصف ناشدنی المان وسط آن در کنار دیگر ویژگی هایش منظره بدیعی را به ارمغان آورده است.

این که حال و روز مرکز استان است وای به حال دیگر شهرستان ها که دست بر روی هر کدام از آثار باستانی این شهرستان ها بگذاریم هوارشان گوش فلک را کر می کند و دعا می کردند که بجز مرمت و احیای این آثار که به حق میراث فرهنگی در این بخش تلاش زیادی داشته است، ای کاش به حال خود رها می شدند و برای زیبایی آنها کاری صورت نمی گرفت.

راستی چرا هیچ کس حواسش نیست که نا مرتب بودن و استفاده نکردن از طراحی های محیطی ورودی های شهر همدان و سایر شهرستان ها ذوق حضور در همدان را از مسافران می دزدد، در همدان هتل در خور این پایتخت وجود ندارد، خیابان ها، کوچه ها و اماکن گردشگری این قدر نا مرتب و کثیف است، از امکانات نورپردازی و نمای شب در اماکن گردشگری و توریستی استان استفاده نشده است و اگر مسافری نیمه شب قصد تهیه مایحتاج اولیه خود و خانواده اش را داشته باشد چراغ هیچ مغازه ای را روشن نخواهد دید.

خلاصه همه چیز دست به دست هم داده تا مسافران هر جایی به جز همدان را برای خرج کردن پول های خود انتخاب کنند مگر وسوسه دیدن همان آثار باستانی از گذشته مانده آنها را به کهن دیار همدان بکشاند.

اما چند سوال از دوستان مسئول، پروژه عقب نشینی دیوار هتل بوعلی که شبانه تخریب شد و مسافران هتل از غافلگیری سرعت عمل اجرای این پروژه هنوز هم با لباس خواب دوان دوان به سوی شهرهای خود در حرکتند، چند ساله است؟ پل سه راهی فرهنگیان چطور؟ بالاخره روگذر چهارراه پژوهش که به دست مبارک وزیر کشور سابق کلنگ زنی شد اجرایی می شود؟ اصلاح بلوار و آبنمای وسط خیابان بوعلی چند سال دیگر تمام خواهد شد؟ و یک سوال از همه همدانی ها.

گذشتگان برای ما سنگ تمام گذاشتند. ما برای آیندگان چه چیزی به یادگار خواهیم گذاشت؟